'Je geeft niet alleen, je krijgt ook heel veel moois terug'
Sybil Peeters is vrijwilliger bij de VPTZ.

Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ) Venlo e.o. schoolt vrijwilligers die hulp bieden aan mensen in hun laatste levensfase en hun naasten. Meestal zijn er geen medische redenen meer om een ernstig ziek persoon tot aan zijn levenseinde in een ziekenhuis te verzorgen. De cliënt wil dan graag naar huis. Maar, thuis voor iemand zorgen in de laatste periode van zijn leven blijkt vaak een zware opdracht, zowel fysiek als emotioneel. Familie, vrienden of buren (de mantelzorgers) geven deze zorg 24 uur per dag, ook op tijdstippen dat professionele zorgverleners niet aanwezig zijn. Dat is vaak moeilijk om lang vol te houden. Dan is het belangrijk dat ook de mantelzorger even wordt ontlast of de kans krijgt een moment voor zichzelf te hebben. Hiervoor kan de hulp worden ingeroepen van de Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg.

De kleur des huizes

Sybil Peeters uit Reuver is vrijwilliger bij de VPTZ sinds 1998. Ze heeft in haar leven diverse dierbaren zien sterven, waaronder haar ouders en enkele ooms en tantes: “De mensen die thuis stierven, zijn voor mij de mooiste momenten van afscheid geweest. Als iemand sterft in zijn vertrouwde omgeving en de hele dag omringd is met dierbaren, dat maakt een afscheid heel waardevol”, vertelt Sybil. “Ik wil helpen dit voor families mogelijk te maken. Als VPTZ-vrijwilliger neem je de kleur des huizes aan. We treden niet op de voorgrond, maar we zijn daar waar nodig. We zijn als het ware het zand dat in de kieren valt, waardoor het geheel stabiel wordt.”

Afscheid nemen

De familie Rutten uit Reuver verloor in 2010 hun geliefde moeder. Op 18 augustus in dat jaar hoorden de familieleden in het ziekenhuis dat ‘mam’ kanker had en niet meer behandeld kon worden. Zij kozen ervoor hun moeder mee naar huis te nemen en haar daar tot aan haar levenseinde te verzorgen. Dat was haar wens en ook die van haar kinderen. “Eenmaal thuis wilde mam heel vaak naar buiten; naar Beesel, langs de Maas of gewoon zitten onder de Plataan op het erf”, vertelt de jongste dochter. “Het leek wel of ze afscheid nam van alles om haar heen. Maar, ze praatte er niet over. Hoewel we met mam altijd over alles konden praten. Nu ze ging sterven leek het erop dat ze niet meer wilde praten, zeker niet over het naderende afscheid.”

24 uur per dag

In de dagen die volgden waren de kinderen veel in het ouderlijk huis: “Vanaf de dag dat mam uit het ziekenhuis kwam, ben ik bij haar, pap en mijn broer in huis gaan slapen”, vertelt de jongste dochter. “Ik was zowat 24 uur per dag bij haar. Je wilt alles voor haar doen, maar dat blijkt best moeilijk als je zelf ook een gezin hebt en je al dagen slecht slaapt. Fysiek en emotioneel was het heel zwaar. Mam werd bovendien steeds onrustiger, ze kon haar draai niet meer goed vinden. Het ene moment zat ze, dan ging ze weer liggen en even later weer staan. Je wilt haar helpen, maar het leek wel of onze goede zorgen en liefde een averechts effect op haar hadden. Ze werd er niet rustiger van. We beseften dat we hulp nodig hadden. De coördinator van de Zorggroep vertelde ons over VPTZ. Diezelfde dag nog hebben we VPTZ-coördinator Ine Mols gebeld. Zij stelde ons Sybil voor. Het klikte meteen, ook tussen haar en mam.”

Even naar huis

Sybil kwam ’s avonds tussen 18.00 en 20.00 uur of tussen 20.00 en 22.00 uur zodat de kinderen even samen met hun gezin konden eten. “Ik weet nog goed hoe Sybil naast het bed van mijn moeder ging zitten en haar handen vastpakte. De onrust die onze moeder al dagen voelde, zag ik ter plekke verdwijnen. Dat deed me zo goed, het gaf mij ook de rust even naar huis te kunnen gaan, naar mijn gezin”, vertelt de oudste dochter. Pa Rutten zat al dagen bij zijn vrouw aan het voeteneinde. Door de aanwezigheid van diverse hulpverleners en vanwege zijn bescheidenheid, vond hij dit de meest gepaste plek voor zichzelf. ”Op een gegeven moment heb ik meneer Rutten naast het bed plaats laten nemen zodat hij zijn vrouw’s handen vast kon houden. Ze bleef heel rustig”, vertelt Sybil. “Het was heel mooi om mams’ handen in die van pap te zien liggen”, vertelt de oudste dochter. “Heel haar leven heeft mam voor iedereen gezorgd, voor haar gehandicapte zoon die nog altijd bij haar woonde, voor ons, voor pap en de kleinkinderen. Haar schuldgevoel om niet meer te kunnen zorgen voor iedereen liet ze eindelijk varen, ze gaf zich over in paps handen.”

Moeders laatste wens

“Thuis kunnen sterven is mijn moeders laatste wens geweest”, vertelt de oudste dochter. “Het gaf haar dierbaren de kans om haar in haar eigen vertrouwde omgeving en op elke moment van de dag te kunnen bezoeken. Dit was met name heel waardevol voor onze gehandicapte broer en voor pap. Als mam in het ziekenhuis was gestorven, hadden zij niet op elk moment van de dag bij haar kunnen gaan zitten. Thuis afscheid nemen was mede mogelijk door de hulp van Sybil en die van anderen. Daar zijn we heel dankbaar voor en we kunnen het iedereen aanraden. Sybil kwam in ons huis, maar je merkte haast niet dat ze er was. Ze draaide mee in ons gezin, maar bleef op de achtergrond. Ze voelde haarfijn aan wat wij nodig hadden, ze bood een luisterend oor, gaf waardevol advies. Ze is voor ons van onschatbare waarde geweest.” Sybil: “Het afscheid van de familie Rutten en hun moeder was zo enorm respectvol en waardevol. Ik ben ook heel dankbaar dat ik daar deel van heb mogen uitmaken. Je geeft niet alleen, je krijgt er ook heel veel moois voor terug.”

Meer informatie en aanmelden

Wilt u ook hulp bieden als vrijwilliger bij de hierboven genoemde organisatie? Neem dan rechtstreeks contact op met de coördinator van de VPTZ regio Venlo-Beesel Ine Mols 06-51297070.

Namens alle hulpvragers en vrijwilligers hopen wij u graag te mogen verwelkomen als nieuwe vrijwilliger!