Bassam

Bassam

Foto van Bassam op de fiets

Dit is Bassam. Hij kwam ruim een jaar geleden in Reuver wonen nadat hij met zijn gezin was gevlucht vanuit Syrië.

Met hulp van Ger Steeghs van Greijn Form Technics en Dewi Vromen van het Werkgeversservicepunt heeft hij de kans gekregen om te werken. Inmiddels heeft Bassam, die begonnen is vanuit een werkervaringsplek, uitzicht op een vast contract.

 

Emmy

Foto van Emmy

Dit is Emmy. Emmy woonde, leefde, sportte altijd in Beesel, maar verhuisde noodgedwongen naar Offenbeek. Om nieuwe mensen te leren kennen ging ze vrijwilligerswerk doen bij Open Inloop Offenbeckerhof. Daar is ze inmiddels al 10 jaar onmisbaar...

Theo

Foto van Theo

Dit is Theo. Theo’s gezondheid laat hem in de steek, de laatste jaren. Hij laat zien hoe hij ondanks dat zijn leven en de wereld om hem heen zo mooi mogelijk maakt.

Als vaders, opa, lid van Philharmonisch Gezelschap Reuver, vrijwilliger bij de familie Hussein, vriend van Mart Jansen en van vele anderen, als inwoner van onze gemeente. En daar zijn we trots op. We doen het gewoon samen.

Bekijk het filmpje over Theo

Guido

Foto van Guido met een gitaar

Dit is Guido. Guido is 17 jaar en heeft PDDNOS.
Hierdoor gaat in zijn leven en het leven in zijn gezin niet alles vanzelf. Maar dat houdt Guido en zijn familie niet tegen om te dromen en hard te werken om zo zelfstandig mogelijk te leven.

Bekijk het filmpje over Guido

Het verhaal van Marina Schrijvers

Foto van Marina

‘Ik wil mijn verhaal wel delen,’ schreef Marina Schrijvers, als antwoord op de vraag die we stelden bij de reeks filmportretten over hoe inwoners het ‘gewoon samen’ doen. En dus gingen we in gesprek. Een beschouwend gesprek over respectvol met elkaar omgaan, je kwetsbaar durven opstellen en het lef om je te blijven ontwikkelen.

Marina: ‘In Reuver, waar ik woon, zie ik op sommige momenten heel veel saamhorigheid. Er gebeurt veel, er zijn bijeenkomsten en op momenten waar het toe doet, zoals de stille tocht jaren geleden, dan zijn mensen er. En toch zie ik ook eenzaamheid. Ik denk dat het komt omdat mensen niet goed willen of kunnen zien wat er bij een ander speelt.

Zelf heb ik bijvoorbeeld fibromyalgie (reuma aan de weken delen). Dat kun je niet zien, maar ik heb daardoor wel pijn. Ik vind het steeds makkelijker om voor mezelf op te komen, maar het vraagt ook kwetsbaarheid. Dat kan in een moment zijn, wanneer iemand in de winkel vraagt om voorrang aan de kassa omdat diegene loopt met een rollator, bijvoorbeeld. Een paar jaar geleden zou ik me schuldig voelen. Nu geef ik aan dat ik ook onzichtbare pijn heb.
Maar ik heb ook moeten leren kwetsbaar te zijn in grotere dingen. Zoals ik al zei heb ik last van fibromyalgie. Een paar jaar geleden kon ik daardoor geen lange afstanden lopen. Ik ben toen gaan trainen. Ik wilde 25 km lopen. Dat lukte, totdat er iets vervelends gebeurde waardoor ik weer terugviel. Na een tijd begon ik weer te trainen, voor de 40 km dit keer. Ik redde de loop niet, heb uiteindelijk naar mijn lichaam moeten luisteren en na bijna 30 km op moeten geven. Ik kreeg veel steunbetuigingen van mensen die mijn verhaal kennen. Maar van mensen die mij niet kennen kreeg ik tijdens het lopen ook vaak commentaar dat ik zo langzaam liep. Dat raakte me wel.
Inmiddels heb ik een t-shirt met op mijn rug de tekst: ‘Ik loop langzaam. Nou, en?’ Dat werkt wel. Mensen reageren er leuk op. Het is het durven spreken, dat beetje kwetsbaarheid dat je kan laten zien, waardoor mensen anders oordelen en er een gesprek ontstaat. Van dat soort ontmoetingen kan ik genieten.

Ik probeer zelf op verschillende manieren contact te leggen. Als ik op straat mensen goedendag zeg, dan krijg ik ook negen van de tien keer ‘hallo’ terug. En ik geniet van mooie, fijne, grappige, hartelijke of leerzame gesprekken zomaar in een winkel of op straat. Ik leer ook veel andere mensen. Van een zieke, inmiddels overleden, vriend leerde ik een manier om kwetsbaar te durven zijn, toen hij vroeg: ‘wat kan er nu werkelijk mis gaan? Iets kan hooguit mislukken.’ Daardoor ben ik meer de weg, het ontwikkelproces, gaan waarderen. Dat het gaat om het proces, in plaats van om de eindbestemming. Neemt niet weg dat ik het weer ga proberen, binnenkort. De 40 km. Ik heb me ingeschreven en ga kijken wat het me brengt.’

Zelf heb ik bijvoorbeeld fibromyalgie (reuma aan de weken delen). Dat kun je niet zien, maar ik heb daardoor wel pijn. Ik vind het steeds makkelijker om voor mezelf op te komen, maar het vraagt ook kwetsbaarheid. Dat kan in een moment zijn, wanneer iemand in de winkel vraagt om voorrang aan de kassa omdat diegene loopt met een rollator, bijvoorbeeld. Een paar jaar geleden zou ik me schuldig voelen. Nu geef ik aan dat ik ook onzichtbare pijn heb.
Maar ik heb ook moeten leren kwetsbaar te zijn in grotere dingen. Zoals ik al zei heb ik last van fibromyalgie. Een paar jaar geleden kon ik daardoor geen lange afstanden lopen. Ik ben toen gaan trainen. Ik wilde 25 km lopen. Dat lukte, totdat er iets vervelends gebeurde waardoor ik weer terugviel. Na een tijd begon ik weer te trainen, voor de 40 km dit keer. Ik redde de loop niet, heb uiteindelijk naar mijn lichaam moeten luisteren en na bijna 30 km op moeten geven. Ik kreeg veel steunbetuigingen van mensen die mijn verhaal kennen. Maar van mensen die mij niet kennen kreeg ik tijdens het lopen ook vaak commentaar dat ik zo langzaam liep. Dat raakte me wel.
Inmiddels heb ik een t-shirt met op mijn rug de tekst: ‘Ik loop langzaam. Nou, en?’ Dat werkt wel. Mensen reageren er leuk op. Het is het durven spreken, dat beetje kwetsbaarheid dat je kan laten zien, waardoor mensen anders oordelen en er een gesprek ontstaat. Van dat soort ontmoetingen kan ik genieten.

Ik probeer zelf op verschillende manieren contact te leggen. Als ik op straat mensen goedendag zeg, dan krijg ik ook negen van de tien keer ‘hallo’ terug. En ik geniet van mooie, fijne, grappige, hartelijke of leerzame gesprekken zomaar in een winkel of op straat. Ik leer ook veel andere mensen. Van een zieke, inmiddels overleden, vriend leerde ik een manier om kwetsbaar te durven zijn, toen hij vroeg: ‘wat kan er nu werkelijk mis gaan? Iets kan hooguit mislukken.’ Daardoor ben ik meer de weg, het ontwikkelproces, gaan waarderen. Dat het gaat om het proces, in plaats van om de eindbestemming. Neemt niet weg dat ik het weer ga proberen, binnenkort. De 40 km. Ik heb me ingeschreven en ga kijken wat het me brengt.’

Nieuwe vrijwilligers aan de slag! ‘Wij zijn niet Out of space’

Anas

In de gemeente Beesel heeft Synthese een Knooppunt Vrijwilligers opgericht. Dit knooppunt verbindt vraag en aanbod op het gebied van vrijwilligerswerk aan elkaar. Zwembad De Bercken is bij uitstek een organisatie die gebruik maakt van vrijwilligers. Inmiddels zijn Omar, Anas en Khaled, aan de slag gegaan bij het buitenzwembad.

Nieuwe contacten

De drie mannen zijn erg enthousiast dat ze kunnen werken. Omar: `Vanuit ons thuisland Irak en Syrië zijn we gewend om veel en hard te werken, soms wel 10 uur per dag.’ In een nieuwe woonplaats is er niet direct werk voorhanden. Daarom is het fijn om als vrijwilliger een steentje bij te kunnen dragen. Anas: ‘De werkzaamheden zijn als vrijwilliger makkelijk, het praten met de mensen is wel lastig. Dit komt mede doordat bezoekers en vrijwilligers veel dialect praten. Het is wel goed om het Nederlands zo in de praktijk te leren.‘ Khaled vult aan: ‘Het is boeiend om contacten te hebben en zodoende wellicht door te kunnen stromen naar betaald werk.’ Want hoewel ze heel blij zijn met wat ze kunnen doen voor het zwembad, betaald werk is toch de ambitie van de mannen.

 

Ervaring van het zwembad

Gemmie Derksen, coördinator van het zwembad de Bercken, geeft aan dat er nu in totaal 9 statushouders werkzaam zijn als vrijwilliger. Ze zegt:

‘Wij hebben altijd vrijwilligers nodig, er zijn diverse taken die ze als vrijwilligers kunnen doen.
Statushouders zijn slimme mensen, wel hebben ze bij de taal wel wat extra begeleiding nodig van de andere vrijwilligers. Dit gaat over het algemeen goed, het helpt om in korte zinnen te praten en duidelijke instructies te geven. Als het druk is duurt het soms alleen iets langer, voor de bezoekers van het zwembad. Daarin vragen we iets meer geduld en begrip dan normaal.

De mannen werken niet alleen aan hun taalvaardigheden ze gaan ook naar school. Gemmie: ‘ik denk dat hier nog wel wat valt te halen, soms moeten nieuwkomers wachten voordat ze naar school kunnen gaan. Ik zie hierin ook nog kansen dat de taal die mensen leren op school, meer aansluiten op het werk.
Dit ligt echter bij de scholen, ik ben in ieder geval erg positief over de manier van werken met statushouders.’

 

Gewone mannen

Het mes snijdt aan twee kanten: zowel leren van elkaar als iets voor elkaar kunnen betekenen. Anas wil daaraan toevoegen: ‘Wij zijn niet van out of space’. Met andere woorden: zo bijzonder zijn ze niet. Gewone mensen die graag iets willen betekenen en iets willen opbouwen in de gemeenschap waar ze wonen. En die kans geeft De Bercken ze en nemen ze ook met beide handen aan. Met veel plezier. Dat wordt nog een mooie zomer!

 

Ook vrijwilligerswerk doen of heb je een vrijwilliger nodig in jouw organisatie?

Als je geïnteresseerd bent in vrijwilligerswerk, structureel of incidenteel, of heb je plek voor een vrijwilliger? Neem dan contact op met Knooppunt Vrijwilligers van Synthese en vraag naar Susan Rijk.
Synthese algemeen nummer: 0478 51 73 00

‘Er is hier altijd wel aanloop’

Foto Rene Denessen

Rene Denessen, secretaris van de Grensschutters, over het opstellen van je accommodatie

Handboogvereniging De Grensschutters heeft dit jaar het veertigjarig bestaan gevierd. Voor een handboogschutterij is het daarmee een nog ‘piepjonge’ vereniging. Maar De Grensschutters is ook in andere opzichten een bijzondere club. De leden zetten zich bijzonder in voor de gemeenschap en zijn daarmee ware ambassadeurs voor onze gemeente.

René Denessen is secretaris van de handboogvereniging. “Vooral sinds we een eigen locatie hebben, midden in Offenbeek, is het aantal jeugdleden sterk gegroeid. Dat is goed voor de vereniging, die van vijftig naar ongeveer honderd leden ging. Er is daar ook altijd wel wat aanloop.”
Bijzondere gast is daarbij de Stichting Gehandicaptenzorg Limburg, die al verschillende jaren elke vrijdag gebruik maakt van de accommodatie van De Grensschutters. “In de ochtend hebben ze er gemeenschappelijke activiteiten, en ’s middags komen enkele van onze oudere leden schietles en instructies geven. Dat vinden de deelnemers altijd geweldig. Het is een vorm van dagbesteding, waarvoor wij een schappelijke vergoeding vragen.”

Harnas

De vereniging blijkt ook nog eens te beschikken over inventieve leden. “Eén van onze grondleggers heeft jaren geleden een operatie ondergaan”, legt René uit. “Daaruit is een linkszijdige verlamming ontstaan waarna er een lange revalidatie begon. Je begrijpt dat deze man niet meer kon handboogschieten, maar daar wilden onze leden niets van weten. Ze hebben speciaal voor hem een soort harnas bedacht en gemaakt, waardoor hij toch weer z’n hobby kon beoefenen. Het kenmerkt onze spirit dat je niet zomaar bij de pakken neer moet gaan zitten.”
Ook buiten de deur laat de club zich zien. “Bij sporthal De Schans werd de sportinstuif gehouden, in teken van de Nationale Sportweek. Daarbij konden bezoekers kennismaken met uiteenlopende sporten. Daar waren wij ook van de partij. Komend najaar gaan we meedoen aan de naschoolse activiteiten in onze gemeente. Daarbij presenteren bijvoorbeeld de voetbal- en de volleybalclub zich. Ook wij gaan er proeflessen verzorgen. Alles met het doel om nog meer kinderen aan het sporten te krijgen in verenigingsverband. Dit loopt via de stichting PadExpress.”

Kennis maken

De Grensschutters krijgt ook elke week bezoek van een oudervereniging die zich komt vermaken in het clubgebouw ‘en daarna een pijltje gaat schieten’, zoals René het noemt. “In het zomerseizoen gaan ze lekker naar buiten, maar de rest van het jaar zijn ze hier te gast. We hebben dus ook een sociale en ontmoetingsfunctie. Verder zijn er heel goede banden met onze buren, Voetbalvereniging Reuver. Met enige regelmaat komt VVV Venlo tegen een ander voetbalteam spelen. Onze ruimte is dan ontmoetingslokaal.”
Overigens kan iedereen kennis komen maken met de handboogsport om, onder begeleiding van een deskundig lid, een paar proefpijlen te schieten. Geen eigen boog en pijlen? Geen punt: beginners mogen een aantal maanden gratis verenigingsmaterialen gebruiken.

'Vrijwilligerswerk kun je op je eigen manier invullen'

Foto Pieter Lucas

Pieter Lucas is vrijwilliger bij De Zorggroep

De Zorggroep kan niet zonder vrijwilligers. Cliënten helpen gaat immers verder dan hen laten verzorgen, verplegen en behandelen door beroepskrachten en mantelzorgers. Het is ook belangrijk cliënten te begeleiden bij hun dagelijkse activiteiten, zoals handwerken, wandelen en de krant (voor)lezen. Voor vrijwilligerswerk is leeftijd niet belangrijk, uw inzet wel. Of dat nu een uur per week is, of enkele dagdelen per maand. Het belangrijkste is dat cliënten op u kunnen rekenen, want vrijwilligerswerk is geen vrijblijvend werk.

Kegelen

Pieter Lucas is vrijwilliger bij De Zorggroep sinds november 2010. Hij raakte geïnteresseerd in dit werk toen een familielid in Bösdael kwam te wonen vanwege een chronische ziekte. Hij zag hoeveel hulp zij nodig had en wat vrijwilligers daarin kunnen betekenen. Toen zijn werk ophield, besloot Pieter een deel van de vrijgekomen tijd in te vullen met vrijwilligerswerk. “Ik begon destijds op de dinsdagochtend met het begeleiden van een groep mensen die graag kegelen. Dit doen we in de hal van het gebouw Domus. Inmiddels geef ik ook computerles, wandel ik elke week met twee bewoners van de groepswoningen en zit ik in de cliëntenraad van Bösdael”, vertelt Pieter.

Computerles

Op het moment dat we Pieter spreken is hij onderweg naar de computerles: “Deze les geef ik elke dinsdagmiddag samen met nog een paar begeleiders in een lokaal van het college Broekhin. We hebben zes deelnemers met elk een eigen begeleider. We zijn dan ook geen concurrent van de computerlessen die de ouderenvereniging organiseert; daar moet je zelfstandig aan kunnen deelnemen”, legt Pieter uit. “In onze lessen kijken we per persoon wat iemand kan en wil. Ik begeleid meneer de Vlieger, hij speelt met name spelletjes zoals Patience. Sommigen in onze groep leren e-mails versturen en een ander leert handigheid te krijgen met een computermuis. De les duurt van 14.00 tot 15.30 uur is altijd erg gezellig.”

Cliëntenraad

Pieter Lucas is ook lid van de cliëntenraad. Deze raad vormt een baken tussen de bewoners en het management van Bösdael. De cliëntenraad bestaat uit negen leden; zes mannen en drie vrouwen. Het zijn bewoners van Bösdael en betrokken vrijwilligers. “We toetsen de tevredenheid van de bewoners en we creëren inspraak voor ze”, legt Pieter uit. “Bijvoorbeeld door ze mee te laten beslissen over de keuzes op het menu in het restaurant. Dat is belangrijk voor ze.”

Pieter is erg blij dat hij met het vrijwilligerswerk een steentje kan bijdragen in het geluk van een ander. “Het gaat er niet om hoeveel tijd je ter beschikking hebt, maar dat je het doet. Al is het maar een uurtje per week. Daar kun je een ander al heel gelukkig mee maken”, vertelt Pieter. “Dagelijks zie ik mensen in het bos lopen dat grenst aan Bösdael. Dan denk ik wel eens; waarom nemen ze niet iemand mee die hier de hele dag achter een raam in zijn rolstoel zit. Het is zo’n kleine moeite, en voor die persoon in de rolstoel een heel groot plezier. Vrijwilligerswerk kun je invullen op een manier die je zelf wilt. Er zijn zoveel mogelijkheden. Bovendien sta je versteld van het plezier dat je er zelf aan beleeft.”

Meer informatie en aanmelden

Wilt u ook hulp bieden als vrijwilliger bij de hierboven genoemde organisatie? Neem dan rechtstreeks contact op met Danielle Davidts, Proces begeleider vrijwilligers Reuver - Beesel - Belfeld, 06-43 23 97 02.

Namens alle hulpvragers en vrijwilligers hopen wij u graag te mogen verwelkomen als nieuwe vrijwilliger!

Klaar voor de toekomst

Foto van 2 mensen en een computer

Bij wijze van pilot geven leerlingen van Broekhin Reuver computerles aan mensen in de participatiewet. Een pilot die tot nu toe smaakt naar meer...

Je bent jong en je docent vraagt: ‘wie wil er als maatschappelijke stage mensen begeleiden naar het leren werken met een computer?’ Zes leerlingen van Broekhin Reuver zeiden ja. En dus kon de pilot starten: mensen met een bijstandsuitkering en een digitale afstand tot de arbeidsmarkt krijgen tien weken lang elke week computerles in de mediatheek van de school. Aan elke cursist is een leerling gekoppeld die ondersteunt.
 

Eigen niveau
Jan Janssen is mediathecaris en elke dinsdagmiddag aanwezig: ‘We werken met een zelfsturend programma waarmee mensen kunnen leren om te werken met bijvoorbeeld word, powerpoint en excel. Ieder op zijn eigen niveau. De leerlingen kennen het programma omdat ze er in de eerste twee jaar zelf ook mee hebben gewerkt. Zodra ‘hun’ cursist vastloopt kunnen ze helpen.’ En dat doen ze. Lisa helpt May, bijvoorbeeld. May: ‘Ik loop er met solliciteren tegenaan dat ik onvoldoende met de computer kan werken. Een brief schrijven moet natuurlijk in word, dus daar ben ik mee aan het oefenen. Ik leer veel. Lisa helpt me daarbij. Dat doet ze rustig en geduldig.’ Lisa: ‘Ik vind het leuk om te doen. Het gaat goed, ik kan tussendoor zelfs een beetje huiswerk maken. En het is goed voor mijn toekomst: ik wil met mensen gaan werken, daar wil ik al mee oefenen.’
 

Meer dan je denkt
Rachel zit net als de andere vijf leerlingen in het derde jaar: ‘Ik ben blij dat ik dit kan doen. Het enige nadeel vind ik dat ik nu later thuis ben en een beetje in de knoei kom met mijn theaterles. Maar inmiddels kan ik er beter omheen plannen. Volgende week hebben we proefwerkweek, dan hoeven we niet te komen.’ Dan doet Jan Janssen het alleen. Dat kan want de cursisten kunnen, zeker aan het eind van de cursus, vaak meer dan ze denken. Carolien: ‘Ik wilde en wil veel leren van deze cursus. Dat lukt ook dankzij de hulp van Rachel en het programma. Ik ben een doener, ik leer niet uit boekjes. En waar ik vooral blij mee ben is dat ik zie dat ik meer kan dan ik dacht.’
 

Midden in de samenleving
Het initiatief voor deze pilot komt uit het team werk en inkomen van gemeente Beesel. Samen met Broekhin Reuver en Synthese is het programma opgezet. Jan Janssen: ‘We willen als school midden in de samenleving staan. Dat doen we natuurlijk al, maar dit is een mooie manier om dat extra vorm te geven. We hebben alles in huis om deze pilot te draaien. Ik vind het fijn om op deze manier een steentje bij te kunnen dragen.’

Cursisten zijn bijna klaar met het lesprogramma. Dan volgt er een evaluatie die antwoord moet geven op de vraag of het project een vervolg krijgt. De intentie is er vooralsnog in ieder geval.

Voor eventuele vragen kunt u terecht bij Wouter Boonen (team werk en inkomen gemeente Beesel), via 077 474 9292.

We koken gewoon samen!

Wat is er nou leuker dan samen koken en samen eten? Want samen eten is dé manier om contacten te leggen. Dat dachten Chantal en Yasmin ook. Daarom hebben zijn het initiatief genomen om mensen met een verstandelijke beperking te verbinden met de kookgroep voor senioren om samen te koken.

Doelgroepen verbinden

Chantal en Yasmin zijn beiden 3e jaars studenten van de opleiding Persoonlijke begeleiding voor speciale doelgroepen. In dat kader kregen zij de opdracht om tijdens hun stage bij PSW doelgroepen te laten integreren. ‘Samen eten verbindt en is een mooie bodem voor gesprekjes’, aldus Yasmin. Daarom leek het hen een goed idee een brug te slaan tussen de kookgroep voor senioren in Bosdaelhof en de cliënten van PSW.

Ze kwamen op het idee doordat ze wel eens meegelopen hadden met de vrijwilligers van de kookgroep op Bosdaelhof tijdens een eerdere stage.

 

Eens iets ander

Op Bosdaelhof koken elke twee weken twee verschillende kookgroepen. Eén op de donderdag en een op vrijdag. Vrijwilligers en deelnemers van de kookgroep zijn enthousiast over het initiatief van de dames. “Het is eens wat anders. Erg leuk om eens te doen. Toen ze vroegen of we mee wilden doen, hebben we direct ja gezegd.” Aldus één van de deelneemsters. Dat de activiiteit daarvoor verplaatst moest worden van de ochtend naar de avond, was voor niemand een provbleem.

 

Zo hadden zowel de cliënten van PSW als de vrijwilligers en de deelnemers van de kookgroep een leuke, gezellige avond. Vooralsnog was het een eenmalige activiteit op initiatief van de stagiaires, maar wellicht komt er een vervolg nu de contacten eenmaal gelegd zijn. Aan het enthousiasme van de deelnemers zal het in elk geval niet liggen!

 

Meedoen met de kookactiviteit?

De vrijwilligers beamen dat samen koken en samen eten verbindt. Dat is zelfs de reden dat de kookgroep is opgestart. Het is altijd een gezellige boel op Bosdaelhof. In de gemeenschappelijke ruimte van het complex van seniorenwoningen, vinden diverse activiteiten plaats geleid door de vrijwilligers van Synthese. Zo is er naast de kookgroepen ook een activiteitengroep met uiteenlopende activiteiten. Er zijn nog plaatsen vrij in alle groepen. Mensen die graag mee willen doen kunnen zich melden bij Synthese (In centrum Pro Vita of via 077 7516400 of info@synthese.nl)