Esther Hensen, een betrokken wijkverpleegkundige

Geplaatst op: 1 september 2014

Foto van Esther Hensen

‘Wij zijn de ogen en oren van bestuurders’

In een samenleving waar mensen voor elkaar zorgen, zetten vrijwilligers, mantelzorgers, maar natuurlijk ook professionals zich in voor een ander. Hoe kijken zij tegen de participatiesamenleving aan? Een gesprek met wijkverpleegkundige Esther Hensen. Zij werkt sinds veertien jaar in Reuver en is voor onder meer de gemeente een heuse contactpersoon ‘op de werkvloer’.

“Als professional kom ik veel in contact met mantelzorgers, zoals partners, kinderen, broers en zussen, buren”, begint Esther. “In mijn rol als wijkverpleegkundige staan de cliënt en de mantelzorger voor mij centraal. Je komt als gast bij mensen in huis en dat is een unieke situatie. Daarbij wil ik graag een goede relatie opbouwen, want alleen zó krijg je een vertrouwensband. En die is belangrijk om ons werk goed te kunnen doen.”

Begrijpelijke taal

“Wij komen soms jarenlang en vaak dagelijks bij dezelfde mensen over de vloer. Zo ontwikkel je een heel goed beeld van mensen en of zij en hun omgeving de situatie aankunnen. Eventuele problemen die ik signaleer, kan ik bespreekbaar maken bij andere instanties. Zo kun je vaak preventief al heel veel betekenen, terwijl je de regie bij de cliënt en zijn of haar naasten kunt houden.”

“Voor mij betekent ‘gewoon samen’ in dit verband dat zorgverleners begrijpelijke taal spreken en op gelijke voet willen staan met de cliënt en zijn of haar omgeving. Je moet in dit vak óók goed kunnen luisteren. De gemeente is blij met ons. Zij organiseert van alles voor hulpbehoevenden, maar deze mensen komen zélf maar zelden naar bijeenkomsten. Wij zijn daarom de ogen en oren van de gemeente en andere beleidsmakers.”

Een nieuwe vorm van zorg

Esther Hensen bespeurt al veranderingen die wijzen op een nieuwe vorm van zorg aanbieden. Gezondheidscentrum Pro Vita in Reuver is daar een voorbeeld van. “Dicht bij huis zorg aanbieden”, vertelt ze. “Maar er is méér: in Offenbeek draaien we een proef waarin we als team minder afhankelijk zijn van onze leidinggevenden en beleidsmakers. We werken met zo min mogelijk overhead. We maken zelf onze werklijsten en taakverdelingen. We doen het gewoon samen als verplegenden en verzorgenden onder elkaar. ‘Gewoon’ is: zonder lange vergaderingen. En met ‘samen’ bedoel ik de grote verantwoordelijkheid die we voelen.”

“Als wijkverpleegkundige ben ik regelmatig aan het netwerken, zoals met gemeente en huisartsen. De beleidsmakers dragen ons regels op, die we natuurlijk uitvoeren. Maar wij komen vaak pas aan het eind van die keten, terwijl wij heel zinnige dingen te zeggen hebben en goede ideeën hebben over het werk in de praktijk. Wij zijn flexibel, en daardoor vaak veel daadkrachtiger. Wij willen graag eerder bij besluiten betrokken worden.”

“De wethouder heeft dat heel goed begrepen. Hij heeft dat geweldig opgepikt en is een poos geleden een dag met ons mee op pad geweest. Hij werkte mee en heeft daar echt diepe indrukken opgedaan. Hij ziet het belang in van het feit dat we het allemaal ‘gewoon samen’ doen. Het is fijn als bestuurders en beleidsmakers dat beseffen. Het werk wordt er beter van.”

Vergelijk hulpaanbod